O poetce

Wisława Szymborska (1923-2012) polska poetka, laureatka Literackiej Nagrody Nobla w 1996 roku. Szymborska należała do tych autorów, którzy nic sobie nie robią z rozgłosu wokół własnej osoby ani własnych dzieł. Nigdy nie lubiła świateł reflektorów i unikała jak ognia określania siebie w kontekście ,,osobowości” wolała pozostać ,,osobą”. Z tego też względu wśród swoich znajomych mawiała, że czas swojego życia określa na ten przed i po ,,tragedii” – tragedią miało być przyznanie jej Literackiej Nagrody Nobla, które kosztowało ją utracenia tak cenionej prywatności. Wszystko, co można powiedzieć o niej jako o osobie, znajduje się w jej wierszach. Należała do osób dyskretnych, które nie lubią zbytniego okazywania uczuć. Przy tym cechowała się oryginalnym humorem, pogodnością i ironią, które zawierała w swoich wierszach. Poza pisaniem, od którego była uzależniona, była także zwykłym człowiekiem, uzależnionym od palenia papierosów, a ludzką zwyczajność opisywała również w swojej twórczości.

Co stało w centrum zainteresowań twórczych Szymborskiej?

Interesował ją człowiek i codzienne sytuacje, z którymi musi się zmierzyć i jak warunki, w których żyje, wpływają na jego dalsze losy. Stawiała sobie pytania, czy to, co przydarza się człowiekowi lub to, co on sam prowokuje, to kwestia przypadku, czasu, historii, polityki a może biologii? Od swoich najwcześniejszych wierszy poetka przeciwstawiała wrażliwość jako element walki z niesprawiedliwością i cierpieniem. Interesowały ją małe, zapomniane rzeczy, którym zwykle nie poświęca się wiele uwagi, a które wpływają na codzienne życie. Prowadziła ją chęć poznawania świata i zadumy nad nim. Z wierszy wydobywa się pogoda ducha i miłość do życia. Zdawała sobie sprawę z tego, że czasem aby osiągnąć szczęście, trzeba najpierw przezwyciężyć ból, ponieważ także on jest elementem składowym życia. Upływ czasu znajdował się w kręgu motywów, jakie poruszała w swojej poezji. Związana z tym nietrwałość, przemijalność ludzkiego istnienia, które przegrywa w zestawieniu z historią dziejów, jest tylko wycinkiem w czasie, była tematyką wielu jej tomików. Świadomość upływającego czasu sprawiała, że Szymborska stroniła od przypisywaniu jednemu życiu nadzwyczajnej wartości w losach świata. Pokazywała, że człowiek powinien nabrać dystansu do własnej indywidualności, własnych trosk życia codziennego i tego, o czym marzy i co planuje, ponieważ myśli jednego człowieka stanowią tylko niewielki wycinek na osi czasu ludzkości.

Dla kogo są jej wiersze?

Szymborska pisała uniwersalnie, dla każdego człowieka, który lubi uśmiechnąć się nad wierszem i który nie ucieka przed życiem, przed jego prostotą. A tę prostotę widać w jej słownictwie, przede wszystkim potocznym, nieuderzającym w patetyczne tony.

Stephen Hawking – drugi najbardziej rozpoznawalny fizyk XX wieku po Albercie Einsteinie

Stephen Hawking – o autorze

Brytyjski astrofizyk Stephen Hawking (1942-2018) był od lat 60-tych XX wieku uznawany za geniusza i obok Alberta Einsteina ceniono go jako najbardziej wpływowego i najbardziej znaczącego fizyka XX wieku. Studiował fizykę na Uniwersytecie Oxfordzkim i doktoryzował się w Cambridge w dziedzinie kosmologii. Na tym uniwersytecie pracował od 1979 do 2009 roku jako kierownik katedry matematyki. Poprzez swoje silne schorzenie motorycznego systemu nerwowego, które od 1968 przykuło go do wózka inwalidzkiego, jak i również jego częściowo niekonwencjonalne teorie o czarnych dziurach spowodowały, że od lat 70-tych Hawking jest znany szerszej publiczności. Można stwierdzić, że jest kojarzony nawet jako element popkultury przez ludzi spoza świata nauki, do czego przyczynił się np. film quasi-biograficzny pt. ,,Teoria wszystkiego” z 2014 roku. Liczne wystąpienia w mediach i w popularnych serialach telewizyjnych, a także dwie ekranizacje jego nadzwyczajnego życia przyczyniły się do wzrostu jego popularności. Niestety Hawking stracił w latach 80-tych w wyniku niebezpiecznego zapalenia płuc zdolność mówienia. Od tego czasu komunikował się z ludźmi poprzez elektroniczny słownik. Wcześniej używał go manualnie, wstukując wybrane słowa, jednak w związku z rozwojem choroby musiano dostosować urządzenie do Hawkinga, które potem odczytywało jego wypowiedzi poprzez ruchy gałek ocznych.

Hawking jako pisarz popularyzujący naukę

Hawking zadebiutował w 1988 roku książką pt. ,,Krótka historia czasu”, w której odniósł się do teorii o powstaniu świata, do mechaniki kwantowej i do teorii czarnych dziur (sprzedana w liczbie 9 milionów egzemplarzy do 2002 roku), a następnie innymi publikacjami – ,,Wszechświat w skorupce orzecha” czy ,,Czarne dziury i wszechświaty niemowlęce oraz inne eseje”, które znajdowały się przez całe tygodnie na liście bestsellerów na całym świecie. W 2010 roku stwierdził, że powstanie wszechświata nie wymagało ingerencji Boga. W 2016 roku, krótko przed śmiercią ostrzegał, że ludzkość stoi przed wieloma niebezpieczeństwami, które zagrażają jej istnieniu. Zaliczał do tych niebezpieczeństw genetycznie modyfikowane wirusy, wojny atomowe, sztuczną inteligencję i globalne ocieplenie, które w krótkim czasie mogą wpłynąć na wyeliminowanie ludzkości. Co do wydarzenia się tego na przestrzeni paru tysięcy lat był wprost pewien. Jako alternatywę dla takiego stanu rzeczy widział kolonizację innych planet, która odbywałaby się bez konieczności zamieszkiwania Ziemi.

Uznanie

Stephen Hawking został wyróżniony licznymi nagrodami za swoją działalność, wśród których znajduje się np. nagroda Alberta Einsteina czy przyznanie mu przez królowę brytyjską Orderu Imperium Brytyjskiego.

Kulinarne podboje Agnieszki Maciąg

Agnieszka Maciąg znana jest w ostatnich latach z pisania książek o zdrowiu, życiu oraz kulinariach. Dzięki temu można poznać jej smaki, gusta oraz podejście do wielu spraw. Jako autorka jest bardzo ceniona za szczerość oraz styl pisania, ponieważ ma bardzo otwarte podejście do życia. Przeszła długą drogę do poznania zdrowego stylu życia i obecnie dzieli się tą wiedzą. Jej najnowsza książka Pełnia Życia jest podsumowaniem jej wieloletniego dorobku zawodowego oraz kulinarnego, dlatego stała się hitem w wielu księgarniach. Natomiast pozostałe książki przedstawiają przede wszystkim zdrowe gotowanie, oparte na wegetarianizmie oraz weganizmie, który staje się coraz powszechniejszy. Swoim przykładem Agnieszka Maciąg pokazuje, że warto dokonać zmian, a tym samym zmienić dietę i być zdrowym fizycznie oraz psychicznie. Przedstawia swoje najciekawsze przepisy kulinarne i życiowe, a tym samym opisuje jak być szczęśliwym człowiekiem. Jej dorobek kulinarny to setki międzynarodowych podróży, smakowania najróżniejszych dań świata, a także przypraw oraz ziół. W swoim domu kieruje się prostotą i tę właśnie widać w jej kuchni, o czym można się łatwo przekonać. To jedna z osób, która jest mocno przekonana o tym, że jedzeniem można odbudować swoje zdrowie, zmienić nawyki i stać się innym człowiekiem.

Styl życia Agnieszki Maciąg

Agnieszka Maciąg poprzez zmianę swojej diety przeprowadziła również rewolucję w swoim życiu. Tak naprawdę zobaczyła, że wszystko może wyglądać inaczej, dlatego krok po kroku dokonywała rewolucji na każdym obszarze. Jej poczynania są opisane w książkach jej autorstwa, dlatego można powielać kroki Agnieszki i spróbować żyć w podobny sposób. Styl życia jest zgodny z naturą, co oznacza nie tylko pracę, ale i relaks, medytację, ćwiczenia, jogę i przede wszystkim zdrowe odżywianie. Swoją wiedzą dzieli się z rodziną, która coraz mocniej przejęła nawyki Agnieszki i okazało się, że bliscy są wdzięczni za te zmiany. Jest to jedna z niewielu osób, która tak otwarcie mówi o holistycznym podejściu do życia, opartym na harmonii ducha i ciała. W kuchni królują jedynie produkty zdrowe, naturalne i ekologiczne, a dom jest pełen świeżych kwiatów, roślin i przede wszystkim naturalnego światła. Agnieszka korzysta z darów natury, ogranicza korzystanie z mediów, a czas wypełniają jej książki, muzyka, podróże. To dzięki temu czuje się tak młodo, co widać na zdjęciach zamieszczonych w jej książkach. Zwykłą pracę zamieniła na pracę swoich marzeń i dlatego działania zawodowe zajmują jej tylko kilka godzin w ciągu dnia, a resztę czasu wykorzystuje na odpoczynek.